Mijn verhaal

Ik ben geboren in Indonesië en via afstand en adoptie in Nederland terechtgekomen. Ik groeide op als oudste in een gezin van zes geadopteerde kinderen, met twee zusjes uit Indonesië en drie jongere broers uit Haïti. Een levendig gezin, waarin de onderstroom van adoptie altijd aanwezig was, ook al hadden we daar toen nog weinig woorden voor.

In veel opzichten had ik een goed leven. Ik haalde goede cijfers, had vriendinnen en kwam materieel niets tekort. Regelmatig werd tegen mij gezegd: “Jij bent vast heel dankbaar dat je in Nederland terecht bent gekomen.” Dat kon ik toen alleen maar volmondig beamen.

Pas later zag ik hoeveel moeite ik deed om te passen in het leven waarin ik terecht was gekomen. Ik leerde me aanpassen aan de Nederlandse cultuur en aan de verwachtingen om mij heen. Niet te veel afwijken, niet te veel ruimte innemen en vooral niet voelen wat binnen het bestaande verhaal geen plek had.

Van buiten leek dat op veerkracht. Van binnen raakte ik steeds verder verwijderd van mijn lichaam, mijn eigen ritme en mijn afkomst. Ik kon veel ballen tegelijk in de lucht houden, hard werken en snel begrijpen wat anderen nodig hadden. Ik voelde stemmingen feilloos aan en wist hoe ik de harmonie kon bewaren. Maar wat ik zelf voelde of nodig had, kon ik nauwelijks waarnemen.

Terug naar mijn lichaam

Mijn dagelijkse yogabeoefening werd een eerste spiegel. Op de mat begon ik te merken hoeveel spanning ik vasthield, hoe ik met weerstand omging en hoe snel ik uit het contact met mijn lichaam kon verdwijnen wanneer iets te dichtbij kwam. Wat begon als een fysieke beoefening, werd langzaam een weg terug naar mezelf.

Tijdens de driejarige opleiding bij Phoenix Opleidingen werd vanaf het begin iets geraakt wat zich niet meer liet wegduwen. Mijn lichaam reageerde op wat mijn hoofd nog niet kon begrijpen. Via systemisch werk, lichaamswerk, adem en opstellingen kwam ik in contact met beelden, gevoelens en innerlijke bewegingen waarvoor ik nog geen taal had.

Ik begon te ervaren dat vroege en ingrijpende gebeurtenissen niet altijd als een samenhangend verhaal beschikbaar zijn, maar wel kunnen doorwerken in hoe het lichaam reageert. Dat maakte mij nieuwsgierig naar wat er bereikbaar wordt wanneer we niet alleen proberen te begrijpen, maar het lichaam als ingang gebruiken.

Langzaam zag ik hoeveel ik onderweg van mezelf had onderdrukt. En hoeveel er kan veranderen wanneer je stap voor stap opnieuw contact maakt met je lichaam, je oorsprong en de plek die van jou is.

Terug naar mijn oorsprong

Lange tijd hield ik mijn Indonesische afkomst op afstand. Als kind wilde ik er weinig mee te maken hebben, omdat het mij anders maakte dan de mensen om mij heen. Anders zijn voelde niet veilig; aanpassen was vertrouwder.

Naast mijn opleiding bij Phoenix verdiepte ik mij in transcultureel systemisch werk en begeleiding rondom afstand en adoptie bij de School voor Systemisch Bewustzijn. Daardoor ging ik mijn geschiedenis in een grotere context zien. Adoptie is niet alleen een persoonlijk verhaal, maar raakt ook aan familie, cultuur, verlies, migratie, machtsverhoudingen en koloniale geschiedenis.

Ik begon te voelen dat ik niet alleen iemand ben die in Nederland is opgegroeid, maar ook een Indonesische vrouw. Beide werelden hebben mij gevormd.

In het derde jaar van mijn opleiding keerde ik terug naar Indonesië. Ik wilde opnieuw staan op de plekken waar mijn leven was begonnen en ervaren wat die grond met mij deed. Tijdens die reis vond ik onverwacht mijn Indonesische familie en ontmoette ik mijn moeder.

Opeens waren er mensen die op mij leken. Tegelijk ontdekte ik dat belangrijke gegevens uit mijn adoptieverhaal niet klopten. Mijn naam was anders en ook mijn geboortedatum bleek niet juist. Een deel van het fundament waarop mijn identiteit was gebouwd, viel weg. Dat was rauw en ontregelend.

Tegelijk bracht de ontmoeting iets wezenlijks terug: herkenning. Het lichamelijke besef dat ik ergens vandaan kom. Dat oorsprong niet verdwijnt, ook niet wanneer er afstand, stilte en vele jaren tussen liggen.

Dankbaarheid, opnieuw

Inmiddels kan ik oprecht zeggen dat ik dankbaar ben. Alleen komt die dankbaarheid nu uit een andere plek.Vroeger voelde dankbaarheid als iets wat van buitenaf op mij werd gelegd. Alsof ik vooral dankbaar moest zijn dat ik in Nederland terecht was gekomen, omdat mijn leven hier beter zou zijn dan het leven dat ik in Indonesië had kunnen leiden. Daarin was nauwelijks ruimte voor de prijs van adoptie: de breuk met mijn oorspronkelijke familie, taal, cultuur en de plek waar mijn leven begon.

De dankbaarheid die ik nu voel, strijkt dat verlies niet glad. Ze gaat over de weg die ik heb afgelegd, de mensen van wie ik heb mogen leren, de kansen die ik heb gekregen en het vertrouwen dat in mij is gegroeid. Het is geen dankbaarheid die van mij wordt verwacht, maar een dankbaarheid die naast het verlies mag bestaan.

Van mijn eigen weg naar begeleiderschap

De driejarige opleiding bij Phoenix werd het begin van een diepgaand ontwikkelingsproces. Daarna volgde ik meer opleidingen, trainingen en workshops bij Phoenix, de School voor Systemisch Bewustzijn en andere plekken. Niet omdat ik al wist dat ik begeleider wilde worden, maar omdat ik merkte dat ik steeds meer van mezelf kon terughalen.

Als iemand mij tien jaar geleden had verteld dat ik ooit zelf mensen zou begeleiden, had ik diegene waarschijnlijk uitgelachen. Het begeleiderschap was geen vooropgezet plan. Lange tijd vond ik het zelfs irritant wanneer anderen zeiden dat dit werk bij mij zou passen.

Toch kwamen er steeds vaker mensen en vragen op mijn pad. Mijn eigen ervaring, mijn scholing en mijn liefde voor het vak begonnen samen te vallen. Inmiddels omarm ik het begeleiderschap volledig, met liefde voor het werk en verantwoordelijkheid voor de plek die ik daarin inneem.

Mijn eigen verhaal is geen blauwdruk voor dat van een ander. Het heeft wel mijn aandacht verscherpt voor wat gemakkelijk over het hoofd wordt gezien. Ik weet hoe snel adoptie wordt teruggebracht tot een verhaal over kansen en dankbaarheid, terwijl verlies, het lichaam en het verlangen ergens bij te horen blijven doorwerken. Juist daar wil ik met kennis en zorgvuldigheid ruimte voor maken.

Adoptie heeft een bijzondere plek in mijn werk, maar vormt niet de grens van mijn begeleiding. Ik werk ook met mensen die terugkerende patronen in hun relaties willen onderzoeken, leven met rouw of levend verlies, worstelen met identiteit of ergens bij horen, of het contact met hun richting en levensenergie zijn kwijtgeraakt. Jouw verhaal hoeft niet op het mijne te lijken. We beginnen bij wat er in jouw leven aandacht vraagt.