verdieping

Gisteren kwam ik samen met de vrouwen van mijn Mastercourse-groep van de School voor Systemisch Bewustzijn (SSB). Voor mij was dat extra bijzonder, omdat ik een deel van de training die ik onlangs ontwikkelde binnen de trainersopleiding van Phoenix Opleidingen met hen mocht delen. Deze training is ontstaan vanuit de weg die ik zelf de afgelopen jaren heb afgelegd en vanuit mijn werk met vrouwen met een adoptieachtergrond, maar wat ik daarin aanraak is universeler dan dat specifieke verhaal.

Het gaat over de moeder als bron, over wat er in beweging komt wanneer je voorzichtig weer de richting van je oorsprong op beweegt, over bedding vinden voor je eigen vrouwelijkheid en over het bekken als plek waar levensenergie opnieuw voelbaar mag worden.

Ik deelde een aantal lichaams- en ervaringsgerichte oefeningen uit de training. Omdat ik het liefst werk met het lijf. Vanuit de ontmoeting en de ervaring, met ritueel als bedding. Omdat het lichaam niet liegt. Het laat zien waar het stokt en waar het stroomt. Het vertelt verhalen nog voordat er woorden zijn. En vaak weet het lijf zelf al de weg, ook als je die weg zelf nog niet kunt overzien.

Ik merkte ook gisteren weer dat werken met groepen me zo dierbaar is. Omdat ik daar telkens zie dat een individueel proces nooit echt individueel is. Hoe een vrouw die haar plek inneemt, zonder het te weten ruimte maakt voor een ander. Hoe herkenning verzacht wat eerst eenzaam voelde. Hoe verschil niet verdeelt, maar verdiept. In een groep ontstaat een veld dat groter is dan ieder van ons afzonderlijk en tegelijk heel tastbaar. Een bedding waarin we elkaar spiegelen, dragen, soms ontregelen en weer helpen ordenen. Dat samenspel raakt aan iets collectiefs en daarin ligt voor mij een enorme rijkdom.

Ik ben diep geraakt door de vrouwen die zich zo kwetsbaar lieten zien, door de manier waarop zij het veld mede droegen en door het vertrouwen dat zij mij gaven om dit veld te dragen. En ik voel ook trots. De feedback die ik afgelopen zondag ontving, heeft me bevestigd en aangemoedigd om deze training verder te verdiepen. Niet alleen binnen het adoptieveld, maar ook voor een breder vrouwenveld. Omdat dit werk nooit alleen individueel is. Wat via moeders en grootmoeders doorwerkt in onze lichamen, nestelt zich in het persoonlijke én in het collectieve.

Wat we daar samen hebben gedeeld, raakt voor mij aan iets wezenlijks. Het samenzijn. De ontmoeting in lijf en hart. Het voelt niet vanzelfsprekend en misschien is het juist daarom zo kostbaar 🩷 .