verdieping

Vandaag is het precies twee jaar geleden dat ik weer dochter werd van mijn moeder. Nog steeds ervaar ik elke dag hoe groots de impact hiervan is op allerlei lagen en ik voel dat deze dag me toch ook weer een klein beetje weemoedig maakt.

Ik vergeet de opleidingsdag met als thema Wat groter is dan ik in het derde jaar van de driejarige bij Phoenix Opleidingen dan ook nooit meer. De ochtendpauze was net afgelopen en ik liep de groepsruimte weer in om te gaan zitten. Mijn trainer Karin, die die dag de groep leidde zat al klaar. Ik wilde mijn telefoon op stil zetten en keek nog één keer op het scherm. Een bericht: ‘Heb je het al gezien?’ En toen ik het bericht opende, zag ik dat de uitslag van de DNA-test er was. Na twee maanden wachten, onzekerheid, vertragingen en een sluimerende spanning die steeds op de achtergrond meereisde, was er ineens duidelijkheid: de vrouw die tijdens mijn reis in Indonesië onverwacht opdook, was inderdaad mijn moeder.

Ik schrok me te pletter en weet nog dat ik riep: ‘Ze is het!’ Karin stond direct naast me, sloeg haar armen om me heen en zei tegen de vrouwen die in de buurt waren: ‘Hou haar vast.’ Even later hoorde ik haar in de ruimte roepen: ‘Waar zijn alle vrouwen?’ En daarna werd het in mij een korte periode oorverdovend stil. Daarna voelde ik hoe ik werd vastgehouden door alle vrouwen van de groep, met de mannen als getuigen in een cirkel eromheen.

Het voelde zo kloppend om uitgerekend die dag de uitslag te mogen ontvangen, omringd door een groep die al bijna drie jaar met mij meereisde. Mensen die vanaf dag 1 zo dicht bij mijn hele zoektocht hadden gestaan en deelgenoot waren geweest van mijn twijfel, mijn hoop en mijn momenten van moedeloosheid, met Karin (en Alex die die dag afwezig was) als trainers die mij zo zorgvuldig en met zoveel betrokkenheid hebben begeleid. Dat de grootsheid van dit moment op deze manier bedding en getuigenis kreeg, voelde bijna sacraal.

Als ik nu terugkijk, voel ik me niet alleen bevoorrecht dat ik mijn moeder heb gevonden, maar het heeft me iets veel groters gebracht. Het kan niet anders zijn dan dat ik geleid ben op deze reis. Onderweg verschenen steeds opnieuw hulpbronnen op mijn pad, precies op het moment dat ik ze nodig had. Mensen, ontmoetingen en gebeurtenissen die mij telkens weer een stap verder brachten wanneer ik zelf het overzicht verloor en de weg niet meer wist.

Dit hele proces heeft mij laten voelen dat het leven mij steeds opnieuw uitnodigt om mijn plek in te nemen. Het was er altijd al en het is er nog steeds, alleen ik kan het nu steeds beter zien. Het klopt dat ik hier ben, ook al was het welkom op de wereld niet vanzelfsprekend. Ook al kan ik het wel weer eens vergeten, toch is er sindsdien ook het diepe weten dat er een dragende kracht is waarop ik mag leunen wanneer het ingewikkeld of te pijnlijk wordt. En het besef dat het pad zich vanzelf ontvouwt zodra je je daaraan durft toe te vertrouwen.